Οι μειονότητες στη Β. Ελλάδα
Εκδρομή με το σχολείο προς Χαλκιδική. Στάση στη Θεσσαλονίκη για επίσκεψη στα μουσεία. Κλασσικά, κοπάνα.
Είμαι με την παρέα μου και έχουμε κάτσει και πίνουμε καφεδάκι σε μια καφετέρια κοντά στο Λευκό Πύργο. Συζητάμε, τι άλλο, για γκόμενες.
Παρατηρώ ότι ένας σερβιτόρος με κοιτάζει περίεργα. Ο τύπος είναι δύο μέτρα ύψος και τρία πλάτος, με κάτι χέρια που φαίνονται να αντέχουν πολύ στο (να ρίχνουν) ξύλο. Κάποια στιγμή τον βλέπω να έρχεται προς τα εμένα.
- Ρε μάγκα, από που είσαι;
“Ωχ,” λέω από μέσα μου, “εδώ είμαστε…”
- Απ’ την Αθήνα.
- Ναι, ε;
- Ναι.
- Και τι ομάδα είσαι, ρε παλικάρι;
Χωρίς να διστάσω ούτε ένα εκατοστό του δευτερολέπτου:
- Διαγόρας Τραχανοπλαγιάς.
- ….Ε;
- Τι ε;
- Τι ομάδα είναι αυτή;
- Ομαδάρα. Είναι το χωριό της μάνας μου, και γαμάμε και δέρνουμε.
- Σοβαρά, ε;
- Εμ, τι, αστεία; Και μιλάμε, βαμμένος, πιο πωρωμένος από μένα δεν υπάρχει.
Ο τύπος με κοιτάζει έντονα στα μάτια. Τον κοιτάζω και εγώ, πιο έντονα. Μετά από λίγο, κάνει “Χμ!” και φεύγει.
Οι φίλοι μου με κοιτάνε αμίλητοι ενώ εγώ άνετος (εξωτερικά) σηκώνω το φραπεδοπότηρο και τραβάω τζούρα, ενώ μέσα μου αναρωτιέμαι αν φαίνεται το σκατό που έχει φτάσει στην κάλτσα.
Ξαφνικά, καταλαβαίνω ότι ο τύπος βρίσκεται ακριβώς πίσω μου, και πριν προλάβει το αίμα να παγώσει στις φλέβες μου, σκύβει και μου λέει σιγά στο αυτί:
- Εγώ φιλαράκι Ολυμπιακός είμαι, αλλά μην το πεις παραέξω, γιατί τη βάψαμε.
4 years ago