Μυρτώ
Νύστα.
Αϋπνία.
Κούραση, σωματική και ψυχολογική.
Εξάντληση της υπομονής.
Εξάντληση της ρεζέρβας της υπομονής, που δεν ήξερα ότι είχα, και που ανακάλυψα πολύ πρόσφατα σε κάποιο ξεχασμένο ντουλάπι του εγκεφάλου.
Νεύρα.
Πόδια που σέρνονται στο πάτωμα, χωρίς τη δύναμη για κανονικό βάδισμα, και που φυσικά χτυπάνε στα πόδια των επίπλων (ποιος χρειάζεται το μικρό του δαχτυλάκι;)…
Βρωμάω γαλατίλα. Χθες έκανα μπάνιο πέντε φορές, και οι πέντε χωρίς αποτέλεσμα.
Όνειρα με μουσταρδί κακά, που κολλάνε.
Ασκήσεις επιδεξιότητας, πως πιάνεις με το ένα χέρι δυο πόδια που κλωτσάνε, ενώ με το άλλο βγάζεις την πάνα απ’ το κουτί, την ανοίγεις και τη γλιστράς κάτω απ’ τον ποπό της Μυρτώς.
Παίζω υπέροχα το ζόμπι, θα μπορούσα να εκπαιδεύσω άνετα το καστ του dawn of the dead.
Πρέπει να δουλέψω. Χα!
Τα χέρια μου τρέμουν από συγκίνηση όταν βρίσκω το χρόνο για τσιγάρο.
Ποιο μπλογκ; Εδώ χασμουριέμαι με 300 χιλιόμετρα την ώρα.
Άλλοι ξερνάνε, και άλλοι απλώς νιώθουν ναυτία. Αν κρίνω απ’ τη φάτσα της κόρης μου, καλύτερα να ξερνάς.
Κάποτε, χαριτολογώντας, είχα πει στον πατέρα μου: “Αν κρίνω απ’ το τι παίδαρο έφτιαξες, πρέπει να το ευχαριστήθηκες πολύ εκείνο το βράδυ. Οπότε, τώρα πρέπει να πληρώσεις.” Ο πατέρας μου κούνησε το κεφάλι του τότε, και χαμογελώντας μου απάντησε: “Καλά, θα έρθει και εσένα η ώρα σου, και τότε θα δεις…”
Σκατά. Είδα.
(Η παραπάνω πρόταση μάλλον έχει πολλά νοήματα, όποιος τα βρει ας μου τα κρατήσει ένα για όταν θα μπορώ να σκεφτώ σαν άνθρωπος…)
Τελευταία ο Ηρώδης μου φαίνεται πολύ εντάξει τύπος…
ΟΜΩΣ…Εκεί που νομίζεις ότι τα βλέφαρά σου είναι το πιο βαρύ υλικό στο σύμπαν, διαπιστώνεις ότι ένα στραβό χαμόγελο, με ούλα και σάλια, είναι απείρως πιο βαρύ. Είναι η μαύρη τρύπα που ρουφάει αϋπνίες, εξάντληση, νεύρα, ακόμα και την ανάγκη για να νιώσεις άνθρωπος και όχι μπαμπάς…
Καλωσήρθες Μυρτώ μου.
(Και, τώρα που βρήκα λίγο χρόνο, θα αφήσω τις μαλακίες και θα κάνω ένα τσιγάρο.)
4 years ago