Μοράλιτι φορ ντάμις, γουιθ α τουίστ.
“Χωρίς το Θεό, πως θα ξέραμε τι είναι ηθικά σωστό, και τι λάθος;”
Δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη μαλακία από αυτή. Έλεος.
Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα:
Πρώτον:
Η ηθική, σε αντίθεση με το Θεό (λέμε τώρα), είναι συνάρτηση του χώρου και του χρόνου.
Απλά παραδειγματάκια, για μικρά παιδάκια:
α) Άλλη η ηθική του ‘68 (ΧΧΧ - Xελλάς Χελλήνων Χριστιανών), και άλλη αυτή του ‘08.
β) Άλλη η ηθική στην Ελλάδα του ‘08, και άλλη αυτή στη Σαουδική Αραβία του ‘08.
Δεύτερον:
Το τι είναι ηθικό και τι είναι ανήθικο, εκτός από τη χωροχρονική του εξάρτηση, είναι σαφέστατα και συνάρτηση του ποιος κρίνει. Μπορεί σε γενικές γραμμές να συμφωνούμε, αλλά ακόμα και μεταξύ προοδευτικών (γκουχ, γκουχ) ανθρώπων υπάρχουν διαφωνίες. Που χου, θανατική ποινή (σέι νο μορ…)
Τρίτον:
Ηθικό δεν είναι το νόμιμο.
Ο νομοταγής πολίτης να μας κάνει τη χάρη να σταματήσει να χτυπάει αυτάρεσκα την πλάτη του …εαυτού του.
(Και αν γίνεται να σταματήσει να χτυπά - νόμιμα - την πλάτη του κακομοίρη του μετανάστη, θα το εκτιμούσαμε ιδιαιτέρως.)
Τέταρτον:
Πρέπει επιτέλους να αποσυνδέσουμε την ανθρώπινη σεξουαλικότητα με την ηθική.
Ανήθικο δεν είναι το τσιμπούκι και το πισωκολλητό, δεν είναι καμία σεξουαλική πράξη, ενός (σόλο καριέρα, που λέμε), δύο, ή περισσότερων (όλοι οι καλοί χωράνε) ανθρώπων, αρκεί όλοι να συμφωνούν και όλοι να είναι σε ηλικία που καταλαβαίνουν την πράξη και τις πιθανές προεκτάσεις της.
Ανήθικο δεν είναι να κυκλοφορείς με τον μισό κώλο έξω. Το ξέκωλο μπορεί να απορεί και να εξίσταται γιατί του την πέφτει ο κάθε καβλέουρας, και, ναι, μπορεί για κάποιους να είναι ηλίθια, μπορεί για κάποιους να είναι κακόγουστη, αλλά δεν είναι ανήθικη. Αν το αποκαλυπτικό ντύσιμο ήταν ανήθικο, τι να πούμε για τον υδραυλικό με τη μπάκα και το χαμηλοκάβαλο παντελόνι, που όταν σκύβει κάτω απ’ το νεροχύτη για να σφίξει το σωλήνα, ξεπροβάλλει η κωλοχαράδρα με τη σχετική περμανάντ-μπούκλα;
Ο κολλητός μου ο Χριστόφορος ο Χίτσενς είπε σε ένα ντιμπέιτ, όταν του τέθηκε το γνωστό, χιλιοειπωμένο, μπαγιάτικο τσιτάτο περί της θεϊκής προέλευσης της ηθικής:
“Προσπαθήστε να σκεφτείτε μια πρόταση που να περιγράφει μια κοινώς αποδεκτή ηθική αξία, την οποία θα μπορούσε να πει ένας φανατικά θρησκευόμενος, αλλά όχι ένας άθεος. Μπορείτε να σκέφτεστε για μέρες, αλλά δεν θα βρείτε ούτε μία τέτοια πρόταση.
Κατόπιν, προσπαθήστε να σκεφτείτε μια πρόταση που θεωρείται εντελώς ανήθικη, και που μόνο απ’ το μυαλό ενός φανατικά θρησκευόμενου μπορεί να προέλθει, μια πρόταση που ποτέ κάποιος μη θρησκευόμενος δεν θα μπορούσε να ξεστομίσει. Είμαι σίγουρος ότι ήδη έχετε σκεφτεί κάποια.”
Πάρτε κι ένα παραμυθάκι.
Μια φορά κι ένα καιρό (πέρυσι), ήταν μια καλή κυρία, θεοσεβούμενη, ονόματι Ρία, που είχε ένα γλυκούλη γιο, τον Τζάβον, μπέμπη, 15 μηνών. Η Ρία άφησε φίλους και γνωστούς και πήρε τον μπέμπη της για να ενταχθεί σε μια θρησκευτική οργάνωση, την Φέρστ Μάιντ Μίνιστρις, που φυσικά ήταν η μοναδική οργάνωση που δίδασκε την πραγματικά πραγματική αλήθεια του θεούλη.
Εκεί λοιπόν η Ρία μάθαινε πως θα πάει στον παράδεισο, και φυσικά μέρος της μεθόδου ήταν να προσεύχεται κανείς πριν το φαγητό. Αποφάσισαν λοιπόν οι σοφοί της οργάνωσης ότι ο μικρός Τζάβον έπρεπε, αφού δεν μιλούσε όπως τα μεγαλύτερα παιδάκια για να πει κι αυτός την προσευχή, τουλάχιστον στο τέλος της προσευχής να λέει “αμήν”. Έλα όμως που το παιδάκι δεν καταλάβαινε - δεν ήθελε - δεν μπορούσε να πει αμήν, καθότι 15 μηνών πιτσιρικάκι. Αποφασίστηκε λοιπόν ότι το παιδάκι δεν θα φάει και δεν θα πιεί νερό μέχρι να πει αμήν, και να σταματήσει να αυθαδιάζει και να αψηφά προκλητικά τις νουθεσίες των ανωτέρων του.
Μέρα με τη μέρα, η μαμά του Τζάβον και οι υπόλοιποι θεοσεβούμενοι έβλεπαν το μικρό Τζάβον να αφυδατώνεται, να μαυρίζουν τα μάτια του, να γίνεται πετσί και κόκκαλο, χωρίς να κάνουν τίποτα. Και ο μικρός Τζάβον πέθανε.
Η αρχηγός της οργάνωσης δήλωσε ότι ο Θεός θα αναστήσει το παιδάκι, αλλά έπειτα από μια εβδομάδα (και αφού τους είχε πνίξει η βρώμα) αποφάσισε να το χώσει σε μια βαλίτσα, αφού το τύλιξε με πανιά ποτισμένα με μαλακτικό. Ανά μια εβδομάδα άνοιγε τη βαλίτσα και έριχνε μέσα αντισηπτικό…
Ένα χρόνο αργότερα (φέτος το καλοκαίρι), κάποια παιδάκια μελών της οργάνωσης κάρφωσαν την ιστορία σε μια κοινωνική λειτουργό που ειδοποίησε την αστυνομία. Η μανούλα συνελήφθη μαζί με τους φίλους της, και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Καλέ μου ανύπαρκτε θεούλη, τόσα ψεύτικα παραμυθάκια λέμε.
Δεν γινόταν να έκανες αληθινή την Κοκκινοσκουφίτσα;
Αμήν.
