Και που να σφίξουν οι ζέστες…
Πραγματικό περιστατικό.
Ένας φοιτητής στην Αθήνα είναι μέσα στο λεωφορείο, επιστρέφοντας απ’ το Πανεπιστήμιο στο σπίτι.
Η ζέστη είναι αφόρητη, και λόγω εξωτερικής θερμοκρασίας, αλλά και λόγω σαρδελοποίησης. (Παρεμπιπτόντως: Ρε αλήτες, ως πότε θα πατικώνετε τους φοιτητές στα λεωφορεία; Σε κάθε πόλη, η ίδια ιστορία…)
Λόγω του συνωστισμού, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει ελεύθερη θέση ούτε για δείγμα. Οι θέσεις είναι κατειλημμένες από ηλικιωμένους (λογικό και σωστό), μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ένας παπάς. (Παρεμπιπτόντως, στο φοιτητικό πάσο αναγράφεται ότι οι φοιτητές υποχρεούνται να παραχωρούν τη θέση τους σε ηλικιωμένους, εγκύους και… ιερωμένους).
Όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις, οι ηλικιωμένοι πιάνουν μια γενική συζήτηση κάθετος γκρίνια κάθετος σχολιασμό επί παντός επιστητού. Οι φοιτητές, που δεν έχουν και πολλή όρεξη λόγω των συνθηκών που επικρατούν, δεν συμμετέχουν, αναγκαστικά όμως, λόγω εγγύτητας, ακούν.
Και η συζήτηση έρχεται στο πρόσφατο θέμα των γάμων των ομοφυλοφίλων. Οι ηλικιωμένοι - και φυσικά ο παπάς πρώτος - ομόφωνα αποδοκιμάζουν τα γεγονότα της Τήλου, και η αγανάκτηση φουντώνει. “Τι πράγματα είναι αυτά”, “σα δεν ντρέπονται”, “αυτή η νεολαία δεν σέβεται πια τίποτα” (άσχετο), “τι άλλο θα δούμε”, “πως έχουμε καταντήσει έτσι”, “ο Θεός να βάλει το χέρι του”, “Σόδομα και Γόμορρα”.
Και ξαφνικά, όλοι μαζί - και φυσικά ο παπάς πρώτος - ξεκινούν να ψέλνουν, μέσα στο λεωφορείο, με όλη τους τη δύναμη, το “Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου”…
Ο φίλος που αφηγήθηκε το περιστατικό, κατέβηκε δύο στάσεις νωρίτερα.
3 years ago