Τήλος
Οι πρώτοι γάμοι ομοφύλων (το ομοφυλοφίλων εξυπακούεται) στην Ελλάδα είναι γεγονός. Ασχέτως αν τελικά θα ακυρωθούν, το θέμα είναι ότι έγιναν. Έγινε το πρώτο βήμα. Και ως πρώτο βήμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι έγινε σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα, την Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών.
Συζητώντας με έναν από αυτούς (τους χριστιανούς εννοώ), που τυγχάνει να είναι και μπαμπάς μου, άκουσα για πολλοστή φορά τα κλασικά επιχειρήματα, που θα επιχειρήσω να αναλύσω και να αποδομήσω (αν και, στου κουφού την πόρτα…)
“Μα γιατί βρε παιδί μου θέλουν σώνει και καλά γάμο; Δεν καταλαβαίνουν ότι προκαλούν, ότι οι άνθρωποι θίγονται;”
Μάλιστα. Μήπως όμως πρέπει να αναρωτηθούμε, ποιον προκαλούν, γιατί τον προκαλούν, και κυρίως, για ποιο λόγο θίγεται όποιος θίγεται, και τελικά αν έχει δικαίωμα να θίγεται;
Πως; Δεν μπορώ εγώ να αποφασίσω ποιος θίγεται;
Ακριβώς αυτή η νοοτροπία είναι που έχει κάνει την Ευρώπη να γονατίζει αυτή τη στιγμή υπό το βάρος της μεσαιωνικής κουλτούρας του Ισλάμ. Κάθε μαλάκας φονταμενταλιστής που απαιτεί σεβασμό στα μαλακισμένα πιστεύω του, βρίσκει την ευκαιρία να θιχτεί και με το παραπάνω όταν του απαγορεύουν π.χ. την πολυγαμία, τη στιγμή που κάνει την πάπια όταν ο γείτονάς του σκοτώνει την κόρη του επειδή είχε προγαμιαίο σεξ. Και το πρόβλημα είναι εν μέρει και η ξεπουλημένη στάση της αριστεράς, η οποία στο βωμό της πολιτικής ορθότητας έχει χάσει την ικανότητα να κρίνει τα πράγματα λογικά, και κόπτεται για τον πληγωμένο συναισθηματικό κόσμο του κάθε ηλίθιου που πιστεύει ότι ένα ιπτάμενο άλογο πήρε το Μωάμεθ και τον πήγε να παίξει τάβλι με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και να συζητήσουν για την ανθρωπότητα.
Όχι, λοιπόν, δεν έχει δικαίωμα ο οποιοσδήποτε να θίγεται για οτιδήποτε, και ιδίως για θέματα που δεν τον αφορούν. Κύριοι, το τι κάνουν δύο άνθρωποι στην κρεβατοκάμαρά τους, δεν σας αφορά. Και για να μην παρεξηγούμαστε, το να εκδηλώνει ένα ζεύγος ομοφύλων τον έρωτά του δημόσια, επίσης δεν σας αφορά. Και όποιος νιώθει ναυτία, μπορεί να ξεράσει, να διαρρήξει τα ιμάτιά του, να κάνει χαρακίρι, να αρχίσει τις προσευχές, να βγάλει τα μάτια του για να μη βλέπει, και οτιδήποτε τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα (ή χειρότερα), αλλά μόνο όσον αφορά τον εαυτό του.
Κάποτε, φιλούσα παθιασμένα το κορίτσι μου στην άκρη του δρόμου, και ένας οδηγός καθώς περνούσε, μας φώναξε, “βρε ουστ!”. Αν αυτή η συμπεριφορά σου φαίνεται αστεία, γελοία, υποκριτική και παρωχημένη, το ίδιο σκεπτικό οφείλεις να έχεις αν στη θέση μας βάλεις ένα ζευγάρι ατόμων του ίδιου φύλου.
Ο γάμος είναι μια πολιτική πράξη. Τελεία. Και παύλα. Δεν είναι πατέντα του Χριστιανισμού, δεν είναι μονοπώλιο των παπάδων, και δεν μπορεί να υπόκειται στους κανόνες οποιασδήποτε θρησκείας. Και ως πολιτική πράξη, δίνει κάποια δικαιώματα σε αυτούς που την τελούν, τα οποία σύμφωνα με τις αρχές της ισονομίας (λέμε και κανένα ανέκδοτο που και που) θα πρέπει να δίνονται χωρίς διακρίσεις.
“Μα, βρε παιδί μου, αν ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων θέλει να ρυθμίσει τα κληρονομικά του, γιατί δεν πάνε σε ένα συμβολαιογράφο;”
Ε, αντί να πάνε σε ένα συμβολαιογράφο, πάνε σε ένα δήμαρχο. Το ίδιο πράγμα είναι, ακριβώς. Εφόσον δεν πήγαν σε εκκλησία, δεν απαίτησαν από κανένα παπά να τους παντρέψει, εσένα τι σκατά σε νοιάζει; (Παραβλέπω ότι δεν μπορούν να λυθούν όλα τα θέματα σε συμβολαιογράφο.)
“Μα η αγία γραφή λέει…”
Χεστήκαμε τι λέει. Και μια και το έφερε η κουβέντα, η αγία γραφή λέει ότι οι σκλάβοι πρέπει να υπακούν τα αφεντικά τους και να μην “εκμεταλλεύονται” το ότι είναι εν Χριστώ αδελφοί, αλλά να κάνουν οτιδήποτε τους ζητηθεί και μάλιστα με χαμόγελο. Επίσης λέει ότι καμία γυναίκα δεν πρέπει να είναι επικεφαλής ενός άντρα, και ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να μιλάνε δημοσίως, και μάλιστα όλα αυτά στην καινή διαθήκη, η παλαιά λέει πολύ περισσότερα και (αν είναι δυνατόν) ακόμα πιο χοντρά.
“Και είναι ανάγκη να το πουν ‘γάμο’; Δεν μπορούν να βρουν ένα άλλο όρο;”
Αν τους δοθεί νομικά η εξασφάλιση ότι η ένωση αυτή ως πολιτική πράξη είναι απολύτως ισοδύναμη με το γάμο, νομίζω πως το θέμα της ονομασίας είναι δευτερεύον. Αλλά επειδή δεν βλέπω κάτι τέτοιο να γίνεται σύντομα, καλά κάνουν και επιμένουν στον όρο ‘γάμος’.
“Και που θα φτάσουμε; Στο τέλος θα ζητούν και να υιοθετήσουν παιδιά!”
Χίλιες φορές να υιοθετήσουν. Δηλαδή είναι καλύτεροι οι ετερόφυλοι γονείς στο μεγάλωμα ενός παιδιού; Ή είναι καλύτερο να ζουν τόσα παιδιά στα ορφανοτροφεία, στερούμενοι της δυνατότητας για μια κανονική (ναι, κανονική) ζωή με μια κανονική οικογένεια.
Θέλω εδώ να επισημάνω ότι στον αγώνα των ομοφυλόφιλων για ίσα δικαιώματα έχουν παρατηρηθεί ακρότητες, ανάλογες με αυτές του φεμινιστικού κινήματος στις αρχές του, που απαξίωσαν το δίκαιο αγώνα τους στα μάτια πολλών ανθρώπων και που έδωσαν πάτημα σε όσους στέκονται εμπόδιο στην επίτευξη των στόχων τους. Θυμάμαι μια δήλωση ενός ζευγαριού ομοφυλόφιλων (στο εξωτερικό), που δήλωσαν ότι θα αναθρέψουν το παιδί τους σαν ομοφυλόφιλο. Κύριοι, είστε γελοίοι. Θυμηθείτε πως ήταν να μεγαλώνετε με γονείς που σας καταπίεζαν να είστε κάτι ενάντια στη φύση σας, και μην κάνετε το ίδιο. Επίσης, όσο γελοίο είναι να καμαρώνεις που είσαι στρέιτ, άλλο τόσο είναι να καμαρώνεις που είσαι γκέι. Να μην ντρέπεσαι, να μην νιώθεις ενοχές, ναι, όχι όμως να καμαρώνεις. Η ωμή επίδειξη της σεξουαλικότητας ενός ομοφυλόφιλου με σκοπό να προκαλέσει, είναι τραγική, αλλά βέβαια ακριβώς στον ίδιο βαθμό με αυτή της Μπεζεντάκου και της (που τη θυμήθηκα αυτή τώρα) Πέπης Τσεσμελή.
Είναι προφανές ότι το να είσαι αγωνιζόμενος ομοφυλόφιλος δεν σημαίνει ότι δεν κάνεις λάθη, όπως το να είσαι άθεος δεν αποκλείει (αν και πιστεύω ότι μειώνει) την πιθανότητα να είσαι μαλάκας. Αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα (και όχι μόνο αυτά) δεν μπορούν ποτέ να εμπίπτουν στην αρχή της πλειοψηφίας, και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Σανιδάς εκφράζοντας τη χριστιανική πλειοψηφία προσπαθεί να στερήσει από μια μειοψηφία από τα δικαιώματά της.
Και κλείνω με ένα μεγάλο ευχαριστώ, εκ μέρους (θέλω να πιστεύω) όλων των σκεπτόμενων ανθρώπων, ανεξαρτήτως σεξουαλικού ή άλλου προσανατολισμού, προς τον κο Τάσο Αλιφέρη, που δεν λογάριασε το πολιτικό (και όχι μόνο) κόστος, και διέπραξε το αυτονόητο. Εύχομαι η κοινότητα της Τήλου να εκτιμήσει τη στάση του, και να μην τελειώσει άδοξα αυτή η προσπάθεια. Αλλά, είπαμε, η αρχή έγινε, και αυτό είναι το σημαντικό.
