Ανήκομεν εις την δύσιν
Ζούμε στην εποχή των διαχωριστικών γραμμών, στην οποία έχει γίνει αυτοσκοπός το να ανήκεις κάπου. Ένας φίλος μου διηγήθηκε πως ένα κορίτσι του γυμνασίου το πρώτο πράγμα που ρώτησε να μάθει για κάποια συνομήλική της, ήταν: “Είναι emo ή trendy;”
Ο παραλογισμός των τεχνητών διαχωριστικών γραμμών είναι ακόμα πιο εμφανής στην πολιτική, και ιδιαίτερα σε διεθνές επίπεδο. Το παραπάνω είναι βέβαια φυσικό, αφού οι ίδιες διεθνείς σχέσεις είναι το πως να αντιμετωπίζεις τον άλλον με βάση το αν ανήκει στην από εδώ ή την από εκεί μεριά μιας φανταστικής γραμμής στο χάρτη, που σχεδόν πουθενά στον κόσμο δεν φτιάχτηκε χωρίς να χυθεί αίμα, και που σχεδόν παντού στον κόσμο τραβήχθηκε αυθαίρετα, ένα αποτέλεσμα συμφωνιών που ξεσπίτωσαν πάρα πολύ κόσμο στο όνομα της εθνικής καθαρότητας.
Στη διεθνή πολιτική σκηνή ο παραλογισμός προκαλεί πολλά εντυπωσιακά φαινόμενα, όπως απώλεια μνήμης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ότι η Αμερική μπορεί σε μια περίοδο μερικών χρόνων να αλλάξει τον χαρακτηρισμό κάποιων από μαχητές της ελευθερίας σε τρομοκράτες και αντίστροφα. Ε, λοιπόν, το ότι κανείς δεν βγαίνει να πει “καλά, ρε μαλάκες, πρόπερσι το αντίθετο δεν λέγατε;” μόνο σε μαζική απώλεια μνήμης μπορεί να αποδοθεί. Το ότι αυτή την απώλεια μνήμης έχει περιγράψει με λεπτομέρεια ο κολλητός μου ο Γιωργάκης ο Όργουελ πριν 60 χρόνια, δεν φαίνεται να βοηθάει.
Ο πιο εντυπωσιακός, ίσως, παραλογισμός είναι η απ’ ευθείας σύγκρουση με έννοιες που δεν δέχονται αμφισβήτηση. Ένα και ένα κάνει δύο (και μην ακούσω τίποτα μαλακίες για το δυαδικό σύστημα). Όταν πηγαίνεις προς τα εκεί που ξεπροβάλλει ο ήλιος το πρωί, πηγαίνεις προς την ανατολή, και όταν πηγαίνεις προς τα εκεί που κρύβεται ο ήλιος το βράδυ πηγαίνεις προς τη δύση (και μην ακούσω τίποτα μαλακίες για τους πόλους).
Η μήπως όχι;
Σήμερα ένας φίλος μπήκε στο site της Acer για να βρει drivers για το νέο του laptop. Και διαπίστωσε ότι η Ελλαδάρα μας ανήκει στο Γουέστερν Γιούροπ, ενώ η Αλβανία, η Κροατία, η Σλοβακία και η Τσεχία ανήκουν στο Ήστερν Γιούροπ.
Πως γίνεται αυτό; ρωτάει ο ταλαίπωρος ο εξωγήινος, κρατώντας το χάρτη του πλανήτη.
Θαύμα, θαύμα, απαντάει σύσσωμος ο πλανήτης.
Γεια σου ρε θείο αθάνατε με τα δόγματά σου. Μόνο αθάνατος; Απέθαντος και βάλε.
Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι ότι το ξυραφάκι του Occam ήταν Ζιλέτ. Και όχι, αγαπητέ αναγνώστη, η Ζιλέτ δεν είναι γαλλική.
Γι’ αυτό, ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί με μια φωνή, ζήτω το τέλος του ψυχρού πολέμου.
Καληνύχτα σας.
4 years ago