Πες μου ποιος είσαι, να σου πω ποιος είσαι
Είμαι σταματημένος στο φανάρι, 3ος στη σειρά.
Το φανάρι είναι ένα από τα γνωστά καταραμένα φανάρια που ανάβουν μια φορά το εξάμηνο. Αν και το συγκεκριμένο κρατάει για να περάσουν τουλάχιστον 15 αυτοκίνητα (τα τελευταία 5 με “βαθύ πορτοκαλί”…), είναι σε διασταύρωση που συνήθως περιμένουν καμιά 40αριά…
Νομοτελειακά, κάποια στιγμή το φανάρι ανάβει πράσινο.
Ο τύπος που είναι πρώτος έχει πιάσει κουβέντα στο κινητό, και δεν βλέπει ότι το φανάρι άναψε.
Και τότε συμβαίνει κάτι το μαγικό.
Περνάει ένα δευτερόλεπτο, και κανείς δεν κορνάρει.
Περνάει και δεύτερο, και ακόμα κανείς δεν κορνάρει.
Στο τρίτο δευτερόλεπτο έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έχω μπει σε κάποια σκουληκότρυπα και έχω μεταφερθεί σε ένα παράλληλο, ευγενικό σύμπαν.
Στα 5 δευτερόλεπτα, το αυτοκίνητο που είναι μπροστά μου και δεύτερο στη σειρά, κορνάρει. Όχι το γνωστό “ξαπλώνω πάνω στην κόρνα”, αλλά ένα απαλό, ευγενικό, σύντομο και διακριτικό “μπιπ”.
Για κάποιο επίσης ανεξήγητο λόγο, δεν ακολουθεί το φαινόμενο “χιονοστιβάδα” (ξέρετε, που όλοι προσπαθούν να παίξουν την 5η του Μπετόβεν με τις κόρνες τους).
Και τότε ο σουρεαλισμός βαράει κόκκινα.
Ο οδηγός του πρώτου αυτοκινήτου, αντί να ξεκινήσει, τραβάει χειρόφρενο, και βγαίνει έξω.
“Τι κορνάρεις ρε;”
Ο οδηγός του δεύτερου αυτοκινήτου (και εγώ μαζί του) μένει κόκκαλο απ’ την έκπληξη.
“Τι κορνάρεις ρε;”
“…Ρε φίλε, τι λες τώρα; Μπες μέσα και ξεκίνα, θα μας πιάσει το φανάρι!”
“Όχι, να μου πεις τι κορνάρεις! Σε μένα κορνάρεις ρε; ΡΕ, ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ, ΡΕ;”
…
(Σε περίπτωση που ο κύριος που έκανε την παραπάνω ερώτηση διαβάζει αυτό το blog, έχω να του απαντήσω - σε αναγνωρίσιμο γι΄αυτόν στυλ - το εξής:Ξέρουμε ποιος είσαι. Λέγεσαι Ελληναράς, και γαμιέται η μάνα σου.)
4 years ago