Chip rush
Μέχρι χθες οι γέροι συχνά αποκαλούσαν (εμάς) τους νέους “κωλόπαιδα”.
Δεν είχε σχέση με το πόσο καλοί ή κακοί ήμασταν, απλώς και μόνο με το νεαρό (ή νεαρότερο, συγκριτικά) της ηλικίας.
“Πάλι έχει δυνατά τη μουσική το κωλόπαιδο.”
“Κοίτα το κωλόπαιδο πως οδηγεί.”
“Άκου που θα μας κάνει και συστάσεις, το κωλόπαιδο.”
“Πάλι σπάσανε την τράπεζα τα κωλόπαιδα… τι νομίζουν, ότι κάνουν επανάσταση;”
Το παραπάνω φαινόμενο μεταφέρει στη διαγαλαξιακή του διάσταση ο κολλητός μου ο Αρθούρος ο Κλάρκ. Γράφει στο κορυφαίο και ανατριχιαστικό Sentinel (μεταφράζω εγώ ελεύθερα και ωραία):
“Ήταν θέμα χρόνου να βρούμε την πυραμίδα και να την παραβιάσουμε. Τώρα σταμάτησε να εκπέμπει, και Αυτοί που ήταν υπεύθυνοι θα στρέψουν την προσοχή τους προς τη Γη. Ίσως να θέλουν να βοηθήσουν το βρεφικό πολιτισμό μας. Αλλά πρέπει να είναι γέροι, πολύ γέροι, και οι γέροι συχνά ζηλεύουν παρανοϊκά τους νέους…”
Και βέβαια απ’ τη μεριά των νέων υπάρχει η αντίστοιχη προκατάληψη, της οποίας η πιο ήπια έκφραση είναι η a priori απαξίωση του διαλόγου με τις προηγούμενες γενιές, του τύπου “έλα μωρά, κολλημένα μυαλά, τι να του πεις τώρα του παππού, και άντε να του εξηγήσεις…”
Και εγώ, ο μικρός και άμυαλος, θέσει δύσπιστος, οργισμένος και ασυμβίβαστος (λέμε τώρα), ξαφνικά τρώω μια φάπα και βρίσκομαι στο άλλο στρατόπεδο.
”Τι; Αρχηγός κόμματος; Ποιος; Μα αυτός είναι μικρότερος από εμένα!”
Πως έγινε αυτό, αγαπητέ αναγνώστη; Μα αυτές οι θέσεις είναι για τους μεγάλους, για τους γέρους, αυτούς που εμείς βρίζουμε πως μας έχουν δώσει μια γαμημένη κοινώνία, βουτηγμένη στα σκατά.
Παρακολουθώ τον εαυτό μου. Τον περιμένω. Δεν θα αργήσει το “αει στο διάολο, κωλόπαιδο, που θα μας κάνεις και μαθήματα πολιτικής”…
Παρακολουθώ τον εαυτό μου…
Και ξαναρωτάω, πως έγινε αυτό;
Σκρολάρω προς τα πάνω, και ο κολλητός μου ο Αρθούρος έχει έτοιμη την απάντηση.
” Ήταν θέμα χρόνου… “
4 years ago