Ανατροπή
Δεύτερη μέρα στο δεύτερο φοιτητικό μου σπίτι.
Έχω μετακομίσει την προηγούμενη, έχω κοιμηθεί εκεί, και ξυπνάω πρωί, κεφάτος.
Την ώρα που ξεκινάω να φτιάξω φραπεδάκι, κτυπάει το κουδούνι. Ανοίγω και βλέπω τη σπιτονοικοκυρά, ετών 60-κάτι (τότε).
- Εντάξει, βολεύτηκες;
- Ναι, μια χαρά.
- Λοιπόν, όπως ξέρεις, εγώ μένω ακριβώς από πάνω. Γι’ αυτό θέλω να σου πω μερικά πράγματα να τα έχεις υπόψιν σου, για να τα πάμε καλά.
(“Ωχ”, λέω από μέσα μου, “αρχίσαμε…”)
Κοιτάει στο πάτωμα και βλέπει ένα τσαλακωμένο χαρτί.
- Σκουπίδι είναι αυτό;
- Ε… ναι…
Σκύβει και το παίρνει.
- Λοιπόν. Θα κρατάς το σπίτι καθαρό και θα το προσέχεις.
- Ναι, εννοείται.
- Επίσης, δεν θα βάζεις δυνατά τη μουσική, και δεν θα ακούς το βράδι γιατί ακούγεται.
- Εεε, δεν…
- Και βέβαια δεν θα κάνεις πάρτι, μη με αναγκάσεις να σου φέρνω την αστυνομία.
- Μα δεν..
- Και δεν πιστεύω να φέρνεις εδώ τους φίλους σου και να ξενυχτάτε.
- Κοιτάξτε, δεν έχετε το δικ…
- Και μη μου κουβαλάς εδώ τίποτα γκόμενες!
- Α, για να σας πω, δεν θα μου…
- Και κάτι τελευταίο: Δεν θα πετάς σκουπίδια απ’ το μπαλκόνι.
Και τινάζει το χέρι της και πετάει το χαρτί που είχε στα χέρια της απ’ το μπαλκόνι…
Μετά σκάει στα γελιά, με δείχνει με το δάκτυλο κοροιδευτικά, και φεύγει, ενώ εγώ προσπαθώ να βγάλω το αγκίστρι απ’ το στόμα μου…
Κάποιους μήνες μετά, ήρθε να πάρει το νοίκι, και της λέω “Ε, ξέρετε, δεν έχω καθόλου, να σας το καθυστερήσω δύο βδομάδες;” Τελικά δεν έφυγε παρά μόνο αφού δέχτηκα να μου δανείσει χρήματα…
Να σαι καλά κυρά Μαρία, δεν υπάρχει τέτοιο άτομο…
