Style (uber alles)
Πρόβα με το συγκρότημα (παλιές καλές εποχές…)
Τζαμάρουμε, χωρίς λόγο, έτσι για εκτόνωση. (Έτσι κι αλλιώς να παίξουμε ένα κομμάτι σωστά ήταν out of the question, που λέμε και στο Ελάντα.)
Κάποια στιγμή μου καρφώνεται στο μυαλό η υποψία ότι ο ντράμερ μας δεν προσέχει καθόλου τι παίζουμε. Απ’ την άλλη σκέφτομαι, δεν μπορεί, κάτι θα ακούει… Κι όμως, μου φαίνεται ότι κοπανάει ότι να’ ναι, και, το χειρότερο, όποτε να’ ναι.
Αποφασίζω να δοκιμάσω. Λύνω το μαλλί, κλείνω το μάτι στον Πάνο που παίζει δεύτερη κιθάρα για να τον προετοιμάσω για αυτό που θα ακολουήσει, και αρχίζω να πατάω όποιο τάστο βρω μπροστά μου, ενώ ταυτόχρονα κάνω μανιωδώς headbanging.
Δυστυχώς η υποψία μου επιβεβαιώνεται. Ο Λεωνίδας με βλέπει και αρχίζει να κοπανάει ό,τι βρεθεί στο οπτικό του πεδίο, συγχρονισμένα όχι με ότι παίζουμε αλλά με το ρυθμό που δίνει το… κεφάλι μου.
Λέω να γίνω πιο τολμηρός, για να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω πριν με καταλάβει. Προσπαθώ να σκεφτώ τι μπορώ να πατήσω έτσι ώστε να ακουστεί όσο πιο φάλτσα γίνεται. Η κιθάρα μου βγάζει φρικτούς ήχους, διαμαρτυρόμενη για τον ολοκληρωτικό βιασμό της έννοιας της αρμονίας. Εννοείται ότι το κεφάλι συνεχίζει να ανεβοκατεβαίνει.
Ο Πάνος με κοιτάει ψιλοσαστισμένα, κάνοντας φιλότιμες προσπάθειες να μη γελάσει. Ο Λεωνίδας έχει ξεσαλώσει. Χτυπάει λυσασμένα ότι βρει, με χέρια και με πόδια.
Αρχίζω να σέρνω την πένα πάνω στις χορδές, και η κιθάρα κάνει κάτι κχχχ-κχχχ σαν ραδιόφωνο που ψάχνει να βρει σταθμό. Ο Πάνος μπαίνει στο νόημα και αρχίζει κι αυτός να παίζει ότι να’ ναι, και με απίστευτο θράσος τον πλησιάζω και αρχίζουμε να παίζουμε σαν τα κλασσικά ποζεράδικα κιθαριστικά δίδυμα, πλάι πλάι και κουνώντας τις κιθάρες μας πάνω κάτω.
Δυστυχώς η κατάσταση στα τύμπανα έχει αρχίσει να θυμίζει επικίνδυνα τον Animal του Muppet Show (σε στυλ μόνο, δυστυχώς), και αρχίζοντας να ψιλοανησυχώ για την ακεραιότητα του σετ αποφασίζω να το λήξω. Παίζω με το αριστερό το κλασικό power-chord φα-σολ-λα, ενώ με το δεξί κτυπάω τις χορδές με το (ακόμα πιο κλασικό) στυλ ανεμόμυλου, και εντελώς ξεδιάντροπα κλείνω με ένα εντυπωσιακό άλμα…
Ο Λεωνίδας ταυτόχρονα με το άλμα κρασάρει και με τα δύο χέρια, και με μια αριστοτεχνική κίνηση πιάνει ότι μεταλλικό πάλλεται (τρομάρα του). Πηδάει απ’ τα ντραμς ενθουσιασμένος:
- Μαλαααάκααααα, και γαμώωωωωωωω!
- Καλό δεν ήταν; (του λέω με δήθεν μετριοφροσύνη)
- Μόνο καλό; Γαμάτο!
- Κι εσύ δεν τα πήγες άσχημα. Τρομερά γυρίσματα!
- Ναι, ναι!
- Μια ερώτηση μόνο…
- Τι;
- Ρε μαλάκα, ακούς καθόλου τι παίζουμε;
- Εεεε…. για να λέμε την αλήθεια…. όχι!
- Σωωωωωώπα!
Λεωνιδάκο, σ’ αγαπάμε ρε, γι’ αυτό σε πειράζουμε…. Για το Γιωργάκη δεν γράφω, γιατί είναι τόσα πολλά που πρέπει να φτιάξουμε ένα blog μόνο του, για να χωρέσουν. :-)
