Στρατός - χριστιανισμός - χωρισκαποταϊσμός
Στο στρατό είχαμε ένα συνταγματάρχη, ακραιφνή χριστιανό, πατέρα 5 παιδιών. (Για να συμπληρωθεί το τρίπτυχο του τίτλου).
Συχνά μας φόρτωνε με πεντέξι (πενθέξι για τους καβλέουρες μπαμπ-ου-ινιώτες) διαφορετικά tasks (γιατί αλλιώς μπορεί να είχαμε ελεύθερο χρόνο και να κάναμε αμαρτωλές σκέψεις). Μια φορά, βλέποντας ότι δεν θα προλάβαινα να κάνω κάποια πράγματα που μου είχε ζητήσει, είχα φορτώσει ένα από αυτά στο φίλο μου το Δημητράκη, με την παμπάλαια μέθοδο του Jose Cuervo.
Κάποια στιγμή λοιπόν, ανοίγει η πόρτα απότομα και εισβάλλει ο εν λόγω κύριος, με το γνωστό ύφος “είμαι απαιτητικός και το καυχιέμαι”, και μου φωνάζει:
“Αυτό που σου ζήτησα το έκανες;”
Ευγενικά και ψύχραιμα του απαντάω:
“Κύριε συνταγματάρχα, επειδή μου έχετε αναθέσει και άλλες εργασίες, για να μην σας καθυστερήσουμε, τη συγκεκριμένη δουλειά την έχει αναλάβει ο κύριος”, και δείχνω το Δημητράκη απέναντί μου.
Ξαφνικά βλέπω το πρόσωπό του να κοκκινίζει, να με κοιτάει άγρια, και να μου φωνάζει:
“Πως τολμάς! Ανάγωγε! Αναιδέστατε!”
…και ενώ όλοι κοιτάμε δεξιά-αριστερά να βρούμε τη μύγα που τον τσίμπησε, συνεχίζει:
“Κύριος, είναι μόνο ο ΚΥΡΙOC HMΩΝ ΙΗCOYC XΡICTOC!”
2 years ago