Κι άλλο παραμυθάκι
Μία φορά κι ένα καιρό, σε μια φτωχή (τω πνεύματι) χώρα ζούσαν κάποια παιδιά που ζούσαν την επαρχία, σε ένα μαγικό μέρος που λεγόταν “Νομός Ηλείας”, και που ήθελαν όταν μεγαλώσουν να γίνουν Ρομπέν των Δασών. Αλλά σε αυτή τη χώρα κάποιοι άλλοι είχαν αποφασίσει να μη μείνει δάσος για δάσος. Οι επίδοξοι Ρομπέν είχαν αγχωθεί, γιατί έβλεπαν να παίζουν χωρίς έδρα.
Σκέφτηκαν λοιπόν το εξής: Αφού δεν τους άφηναν οι μεγαλύτεροι να γίνουν Ρομπέν των Δασών, αποφάσισαν να γίνουν τρομοκράτες.
Κάποια στιγμή λοιπόν, λίγο μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, μπήκαν στο Google Earth και έσωσαν μία μία σε jpeg όλες τις περιοχές που ήξεραν ότι είχαν καεί. Μετά, …περίμεναν.
Λίγο καιρό αργότερα, το 2008, το Google Earth ενημερώθηκε με φρέσκιες εικόνες, που αυτή τη φορά έδειχναν όλο το μέγεθος της καταστροφής. Με ένα κόμπο στο λαιμό, τα παιδιά αυτά ξεκίνησαν να σώζουν τις νέες πληροφορίες. Μετά, …περίμεναν.
Δεν πέρασε πολύς καιρός, και να σου πάλι το 2010 το Google Earth με ενημερωμένες εικόνες από τις καμμένες περιοχές. Τα παιδιά έσωσαν και αυτές τις νέες εικόνες, και ξεκίνησαν προσεκτικά τη διαδικασία επιλογής των στόχων. Η διαδικασία ήταν πολύ απλή: Έβρισκαν περιοχές που στην πρώτη συλλογή ήταν δάση, στη δεύτερη καμμένα δάση, και στην τρίτη βίλες με πισίνα. Έβρισκαν τους ιδιοκτήτες και τους έκαιγαν.
Κατόπιν έβρισκαν τους υπαλλήλους που έβγαλαν τις οικοδομικές άδειες και τις πράξεις χαρακτηρισμού των εκτάσεων, και τους έκαιγαν.
Έπειτα έβρισκαν τους προισταμένους τους, τους διευθυντές των υπηρεσιών που όφειλαν να ελέγχουν αυτούς τους υπαλλήλους, και τους έκαιγαν.
Τέλος έβρισκαν τους πολιτικούς εκείνους που είχαν διορίσει αυτούς τους διευθυντές, και τους έκαιγαν.
Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα σταμάτησαν το 2011. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
(Είπαμε, παραμυθάκι είναι…)
4 years ago