Πυροκαπηλεία; Δώσε και μένα, μπάρμπα…
Κάπου άκουσα ότι οι εκλογές δεν μπορούν να αναβληθούν. Υπάρχει συνταγματικό κώλυμμα (κόλλημα;)…
Κάποιος άλλος έθεσε το ρητορικό ερώτημα:
Αν οι φωτιές συνέβαιναν την Κυριακή των εκλογών, τι θα κάνανε; Θα σταματούσαν να σβήνουν τις πυρκαγιές για να πάνε να ψηφίσουν;
…
Βρέθηκα πολλά χιλιόμετρα μακριά από ένα από τα μέτωπα. Παρά την τεράστια απόσταση, τα μάτια μου έτσουζαν μετά από λίγα λεπτά παραμονής έξω από το σπίτι που με φιλοξενούσαν. Ήταν τόσο θολή η ατμόσφαιρα, που από τις πέντε το απόγευμα μπορούσες άνετα να κοιτάξεις τον ήλιο στα μάτια. Δεν τολμώ να σκεφτώ πως είναι να είναι το χωριό σου περικυκλωμένο απ’ τις φλόγες και εσύ να περιμένεις το ελικόπτερο να σε βγάλει, ενώ αυτό δεν μπορεί να προσγειωθεί απ’ τον καπνό.
…
Όσκαρ υποκριτικής και υποκρισίας στους δημοσιογράφους, που έκαναν διαγωνισμό ποιος θα κάνει την πιο τραγική, την πιο συγκλονιστική μετάδοση. Μπράβο στον κο Σόμπολο, μπροστά του τύφλα να έχει ο Κάρολος Κουν.
…
Τηλεφωνική συνομιλία καημένου αγρότη με δημοσιογράφο.
“Έχουμε στο τηλέφωνο τον κύριο Τάδε, απ’ το χωριό Χ. Κύριε Τάδε, μας ακούτε;”
“Καιγόμαστε! Για όνομα του θεού, πείτε τους να στείλουν ένα ελικόπτερο!”
“Πείτε μου κύριε Τάδε, σε τι απόσταση βρίσκονται οι φλόγες απ’ το χωριό σας;”
“Σας λέω καιγόμαστε! Το χωριό καίγεται! Τα σπίτια καίγονται!”
“Πόσο μεγάλο είναι το μέτωπο της φωτιάς;”
“Αν μπορείτε πείτε τους να μας στείλουν ένα ελικόπτερο. Αλλιώς μη μας χασομεράτε.”
…
Οι πολιτικοί αρχηγοί και οι διάφοροι δελφίνοι περιόδευσαν σε ελεγχόμενες περιοχές, περιστοιχισμένοι από οπαδούς τους. Κανείς δεν τόλμησε να πάει στα μέρη που έγινε πραγματική, ολοκληρωτική καταστροφή. Ψέμματα, κάποιοι πέρασαν σφαίρα με τα αυτοκίνητά τους, για να αποφύγουν τους αγανακτισμένους πολίτες που τους την είχαν στημένη.
Δεν ξέρω τι με εξοργίζει περισσότερο, το ύφος “ευθύνης”, η “κατανόηση”, ο μαλάκας που μετακίνησε ένα κορμό γιατί του είπαν οι image makers ότι θα κερδίσει πόντους, το κατακεραύνωμα των πολιτικών αντιπάλων, το ντύσιμο τζιν-μπλουζάκι που δείχνει πόσο κοντά στο λαό είμαστε, η “προσήλωση” στα λόγια των κοινών ανθρώπων; Ειδικά το τελευταίο, το οποίο όμως δεν περνάει, δεν πείθει. Τους προδίδουν τα μάτια τους. Αυτά τα μάτια, που δείχνουν γείωση χιλίων αμπέρ, που δείχνουν βαριεστημάρα, ή που φαίνονται να υπολογίζουν νοερά πόσες ψήφους μπορεί να κέρδισε ή να γλίτωσε ο εκάστοτε υποψήφιος.
…
Οι φωτιές σχεδόν εξουδετερώθηκαν.
Συνιστώ στα θύματα των πυρκαγιών να επενδύσουν με σύνεση τα 3000 ευρώ που πήραν ως αποζημίωση για τις καμμένες περιουσίες τους, και να αγοράσουν μια βάρκα. Ο χειμώνας δεν αργεί, και οι πλημμύρες αυτή τη φορά θα έχουν τη μορφή κατακλυσμού. Βέβαια, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να φορολογηθούν ως κάτοχοι σκαφών αναψυχής…
…
Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από τα λόγια του κ. Σ. Κάρτα, όπως τα θυμάμαι. Ο κύριος Κάρτας είναι ο αδελφός της γυναίκας που κάηκε μαζί με τα 4 παιδιά της, της γυναίκας εκείνης της οποίας το σύζυγο ακολουθούσαν (για μία ακόμα φορά) οι κάμερες στο βουβό θρήνο του.
“Εμείς εδώ είμαστε μια χαρά. Είμαστε οι καλύτεροι, δεν έχουμε τίποτα άλλο να ζητήσουμε, τα έχουμε όλα. Μπράβο στους πολιτικούς, στην κα Μπακογιάννη, στον κο Βενιζέλο, που τους είδα χθες στην τηλεόραση να χαμογελούν. Καλά κάνουν οι άνθρωποι. Και εμείς εδώ, δεν χρειαζόμαστε τίποτα, ακόμα και αυτό το επίδομα που μας έδωσαν, δεν το χρειαζόμαστε, θα τους το δώσουμε πίσω. Και στους Έλληνες που μας βλέπουν, έχω να τους πω στις 16 Σεπτεμβρίου να ψηφίσουν, όπως ψηφίζουν πάντα, και το βράδυ να βγουν στην Ομόνοια και το Σύνταγμα και να πανηγυρίζουν, να γιορτάσουν που για μία ακόμα φορά έβγαλαν τόσο άξιους πολιτικούς. Όσο για μένα, εγώ στις 16 του Σεπτέμβρη θα είμαι στο νεκροταφείο. Θα είμαι στο νεκροταφείο και θα μιλάω με τις ανηψιές μου…”
…
Υ.Γ. (είπα να μην το γράψω, αλλά θα το γράψω γιατί δεν μπορώ να το κρατήσω μέσα μου…)
Γαμώ το Χριστό σας, πούστηδες, ξεφτίλες.
Ξέρετε εσείς ποιοι είστε.
